دل به هر که دادم رسوای عالم بود
عشق به هر که دادم,عاشق خیانت بود...
رو به هر کس نزدم ,جز طلب عشق خدایی
خدای آنان هیچ و خود خدای خود بود...
من از سمت خدا آمدم بر زمین خائنان؟
خدای من کجا ؟او کعبه را کجا بود؟
بوی عشق پر بود در فظای تعفن!!!
هوای عشق بود و هوس همنشین بود...
من بمیرم زعشق خدایم, نهراسم از خود...
تو بمان و زندگی کن ,خود فریبی کن, جفا کن!
